Gazze, bugün yalnızca bir insani krizin değil, aynı zamanda küresel bir vicdan ve meşruiyet sınavının merkezinde duruyor. Bu sınavda sandıklar, sokaklar, boykotlar ve kamuoyu araştırmaları farklı şeyler söylese de asıl mesaj net: Dünya halkları, Gazze’de yaşanan kitlesel şiddete ve İsrail’in politikalarına kayıtsız kalmadı.
İnsanlık tarihinin kırılma noktalarından birine şahitlik ediyoruz. Gazze’de aylardır süren soykırım ve yıkım karşısında dünya düzeni çatırdarken, halkların vicdanı ile egemen güçlerin kirli siyaseti arasındaki uçurum hiç olmadığı kadar derinleşti. Siyasi liderler ve devlet mekanizmaları terör devleti İsrail’in yanında saf tutarken, dünya milletleri bu zulme ve soykırıma ortak olmayı reddetti. Bugün gelinen noktada hem ABD hem de İsrail’deki siyasi dinamikler incelendiğinde açıkça görülen bir gerçek var: Seçimlerin ve tarihin asıl kazananı Gazze olmuştur.
2026 sonbaharında hem İsrail hem de ABD’de gerçekleşen seçimler, Gazze’de yaşananların yalnızca bir savaş değil, aynı zamanda küresel bir vicdan ve güç dengesi meselesi hâline geldiğini bir kez daha ortaya koydu. Netanyahu’nun koalisyonu çoğunluğunu kaybederken, ABD’de Trump yönetiminin desteklediği Cumhuriyetçiler ağır bir yenilgiye uğradılar. Bu sonuçlar, yalnızca iç politika hesaplarının değil, Gazze’deki yıkımın, İran savaşıyla birleşen maliyetlerin ve yıllardır süren tartışmalı politikaların halk nezdindeki yansımasıdır.
Bu mesajın arkasındaki en güçlü damarlardan biri, Gazze’de yaşanan insanlık dramının dünya kamuoyunda yarattığı vicdani yarılmadır.
ABD’de Demokratlar, ara seçimde Kongre’nin her iki kanadında da çoğunluğu aldı. Bu, Trump yönetimi için ciddi bir hezimettir. Gazze tek başına belirleyici değildi belki; ama İsrail’e koşulsuz desteğin, Amerikan toplumunda ve özellikle genç seçmen ile Demokrat tabanda ciddi bir tepki doğurduğu da bir gerçektir.
İsrail’de tablo daha da ilginç. Netanyahu’nun bloğu 53 sandalyede kaldı. Muhalefet 48, Arap partileri 19 sandalye aldı. Hiçbir blok 61 sandalyelik çoğunluğa ulaşamadı. Netanyahu’nun, seçimi kazanmış bir lider olarak çıkamadığı ortada. Katılım ise son yılların en yükseği olan yüzde 78 civarındaydı. Yani İsrail toplumu da sandığa gitti ve hükümete net bir yetki vermedi.
Bu iki seçim bize şunu gösteriyor: Gazze’deki katliam karşısında yöneticiler gibi düşünmeyen halklar susmadı. Yöneticilerin birçoğu İsrail’in yanında saf tuttu, ama sokaklar başka konuştu.
Gazze’de İsrail terör devleti soykırım uygularken, pek çok ülkede yüz binlerce, bazı yerlerde milyonlarca insan meydanlara çıktı. Soykırıma karşı ilk tepki bu oldu. Halkların zalimlere karşı verebileceği tepki, vicdanın sesini alanlara taşımaktır. Nitekim dünyanın dört bir yanında yüz binlerin, milyonların katıldığı gösterilerle Siyonist İsrail lanetlendi. Fakat toplumsal tepki sadece meydanlarla sınırlı kalmadı; kitlesel eylem, bireysel sorumlulukla birleşerek çok daha etkili bir silaha dönüştü: Boykot.
Boykot, ilk bakışta basit bir tüketim tercihi gibi görülebilir. Oysa gerçekte ekonomik ilişkiler üzerinden ortaya konulan toplumsal bir iradedir. Çünkü modern dünyada tüketici yalnızca bir ürün satın alan kişi değildir; aynı zamanda üretim zincirlerini, şirket politikalarını ve ekonomik tercihleri besleyen sistemin bir parçasıdır.
Bir ürünün arkasında yalnızca bir marka değil, bazen büyük sermaye ağları, siyasi ilişkiler ve uluslararası çıkarlar bulunur. Dolayısıyla tüketici, parasını nereye harcadığı kadar, hangi ekonomik yapının güçlenmesine katkıda bulunduğunu da düşünmek zorundadır.
Burada asıl mesele, bir kişinin yaptığı boykotun tek başına neyi değiştireceği değildir. Asıl mesele, milyonlarca insanın aynı ahlaki tercih etrafında birleştiğinde ortaya çıkarabileceği toplumsal ve ekonomik güçtür.
Hiç kimse kendi katkısını küçümsememelidir. Çünkü büyük toplumsal değişimler, çoğu zaman küçük görünen bireysel kararların birleşmesiyle meydana gelir.
Boykotun etkisini yalnızca şirketlerin küçülmesi, satışlarının düşmesi veya ekonomik kayıpları üzerinden ölçmek de yeterli değildir. Boykot, aynı zamanda bir bilinç inşasıdır. İnsanlara tüketirken düşünmeyi, satın alırken sorgulamayı ve ekonomik tercihleriyle ahlaki sorumlulukları arasındaki ilişkiyi yeniden kurmayı öğretir.
İsrail’i ve işgal politikalarını finanse eden küresel firmalara karşı başlatılan boykot dalgası, sermayenin gücünü sarsmayı başardı. Birçok uluslararası şirket küçülmeye gitmek zorunda kaldı, hatta bazıları iflasın eşiğine geldi. Bu durum, “Benim tek başıma yapacağım boykottan ne çıkar?” anlayışının ne kadar yanlış olduğunu kanıtladı. Boykot, geçici bir tepki değil, sürdürülebilir bir yaşam tarzı hâline getirilmelidir. Çünkü zalimi ve işgali finanse eden kuruluşların ürünlerini satın almak, dolaylı olarak o zulme ortak olmaktır. Zulmü fiilen durdurmaya gücümüz yetmiyorsa, en azından zalimin çarkına su taşımayarak o vebale ortak olmamak her bireyin insani ve vicdani borcudur.
Halkların elindeki üçüncü araç ise oydur. Sandık, bir yönetimi hesap vermeye zorlamanın en meşru yoludur. Bu seçimlerde de görüldü ki savaşın ve ablukanın siyasi bir maliyeti vardır. Bir yöneticinin “kimse hesap sormaz” rahatlığı bir yere kadar sürer. Dünya halklarının elindeki kritik güç, soykırımı destekleyen siyasetçileri cezalandırmak oldu. Son siyasi gelişmeler, halkların bu iradeyi sandığa yansıtmaya başladığını gösteriyor.
• ABD Cephesi: Amerikan halkı, İsrail’in işgal politikalarına koşulsuz finansörlük ve diplomatik kalkan sağlayan yönetime ve siyasete tepkisini göstermiştir. Gazze’deki katliama göz yuman siyasi irade, kendi seçmeni nezdinde meşruiyetini ve güvenini kaybetmiştir.
• İsrail Cephesi: Siyonist hükümet ve Netanyahu, uyguladıkları soykırım politikalarına rağmen kendi toplumu içinde dahi meşruiyetini yitirmiş, siyasi bir kilitlenmeye mahkûm olmuştur.
Her iki ülkedeki siyasi hezimetler ve toplumsal çalkantılar göstermektedir ki siyaseten kaybettiren unsur Gazze düşmanlığı olmuş, ahlaki ve fikri zafer Gazze ve onun onurlu direnişinin hanesine yazılmıştır.
Bu tablo, sadece bir “kazanma-kaybetme” hikâyesi değildir. Halkların sokakta, sandıkta ve tüketim tercihlerinde ortaya koyduğu irade ile Gazze’deki direnişin kesiştiği noktada, güç ilişkilerinin kırılganlığı görünür hâle gelmiştir. Zalimleri destekleyen sistemlere ortak olmamak, onların meşruiyetini sarsmanın en temel yollarından biri olmaya devam ediyor. Gazze’nin direnişi, bu bilinçle birleştiğinde, hem dünya hem de ahiret ölçeğinde bir anlam kazanıyor.
Özgürlüğün ve Direnişin Okulu: Gazze
Gazze halkı ise tüm imkânsızlıklara rağmen direniyor; esareti kabul etmiyor. Açlık, yoksulluk, yıkım ve insani yardımların engellenmesi gibi ağır koşullar altında bile özgürlük iradesini ortaya koyuyor. Gazze, dünyaya özgürlüğün ne olduğunu ve uğruna nelerin göze alınabileceğini gösteren bir direniş sembolüne dönüşmüştür. Bu direniş, yalnızca silahlı veya siyasi bir mücadele olarak değil; aynı zamanda onurun, hafızanın ve insanlık vicdanının mücadelesi olarak okunmalıdır.
Sözde ateşkes ve anlaşma söylemlerinin ardından İsrail’in bu kez Gazze halkını “açlık silahı” ile vurmaya çalışması, yardımların ulaşmasını engellemesi bu acziyetin bir göstergesidir. Askeri olarak boyun eğdiremedikleri bir halkı, temel insani ihtiyaçlardan mahrum bırakarak teslim almaya çalışmaktadırlar.
Ancak Gazze, tüm dünyaya özgürlüğün ne demek olduğunu, ilkeler ve onur uğruna nelerin feda edilebileceğini öğretmiştir. Modern dünyanın büyük bir kısmı işgalci Siyonizme ve küresel sermayeye köle olurken, Gazze yeryüzünde özgür kalabilmiş ender coğrafyalardan biri olarak adını tarihe altın harflerle yazdırmıştır.
Tarih, yalnızca kazanan orduları, güçlü devletleri ve iktidar sahiplerini yazmaz. Tarih, zulüm karşısında kimin sustuğunu, kimin saf tuttuğunu, kimin de bütün imkânsızlıklara rağmen insanlığın onurunu ayakta tutmaya çalıştığını da yazar.
Bugün Gazze, işte böyle bir tarih yazıyor.
Dünya halkları meydanlarda, tüketiciler alışveriş tercihlerinde, seçmenler sandıklarda kendi sözlerini söylemeye başladı. Bu üç farklı tepkinin ortak noktası ise aynı: Zulmün normalleştirilmesine, işgalin meşrulaştırılmasına ve insanlığın vicdanının susturulmasına itiraz etmek.
Elbette bir gösteri savaşı bitirmez, bir boykot tek başına küresel sermayeyi dize getirmez, bir seçim de bütün siyasi dengeleri değiştirmez. Fakat bunların her biri, zulmün karşısında büyüyen toplumsal iradenin bir parçasıdır. Önemli olan, bu iradenin geçici bir öfkeye dönüşmeden süreklilik kazanmasıdır.
Gazze bize şunu öğretti: Güçlü olmak, en fazla silaha sahip olmak değildir. Güçlü olmak, bütün baskılara rağmen hakikatten vazgeçmemektir. Özgürlük, yalnızca sınırların açık olması değil, insanın iradesinin esir alınamamasıdır. Zafer ise her zaman savaş meydanında kazanılmaz; bazen insanlığın vicdanında, tarihin hafızasında ve gelecek nesillerin hükmünde kazanılır.
Bugün Gazze’nin evleri yıkılmış, şehirleri harabeye dönmüş, insanları tarifsiz acılar yaşamış olabilir. Ancak Gazze’nin ortaya çıkardığı hakikat, yıkılan binalardan çok daha büyük, kaybedilen imkânlardan çok daha kalıcıdır. Çünkü Gazze, dünyanın dört bir yanında milyonlarca insana yeniden adaleti, özgürlüğü, vicdanı ve insan olmanın sorumluluğunu hatırlatmıştır.
Öyleyse mesele yalnızca Gazze’yi alkışlamak değildir. Mesele, Gazze’nin bize öğrettiği sorumluluğu hayatımıza taşımaktır. Meydanlarda sesimizi yükseltmek, boykotla ekonomik tercihlerimizi belirlemek, sandıkta siyasi hesap sormak ve mazlumların yanında durmayı bir hayat ilkesi hâline getirmektir.
Unutmayalım: Sandıklar değişir, iktidarlar değişir, şirketler küçülür, siyasi dengeler altüst olur. Ama tarihin vicdanında kimin zalim, kimin mazlum olduğu unutulmaz.
Belki bugün dünyanın en güçlü devletleri Gazze’yi kuşatabilir; fakat Gazze’nin insanlığın vicdanında açtığı kapıyı kapatamaz. Belki şehirlerini yıkabilirler; fakat bir halkın hafızasını, aidiyetini ve özgürlük arzusunu ortadan kaldıramazlar.
İşte bu yüzden diyoruz ki:
Gazze, dünyaya yenilmedi; dünyayı kendi vicdanıyla yüzleştirdi.
Dünyada kazanan, hakikatin yanında duranlardır. Tarihte kazanan, mazlumun ahını unutmayanlardır. Ahirette kazanan ise Allah’ın adaletine sığınan ve zulme rıza göstermeyenler olacaktır.
Sandıkların kazananı kim olursa olsun, insanlığın vicdanındaki seçimi Gazze kazandı.
Gazze, bugün yalnızca bir coğrafya adı değildir. O, insanlığın vicdan terazisinde tartıldığı, güç ile hakikatin, silah ile onurun, işgal ile direnişin yüz yüze geldiği bir imtihan alanıdır. Dünya düzeninin çatırdadığı bu çağda, Gazze bir ayna tutmuştur: Kimin gerçekten özgür olduğunu, kimin ise zincirlerini parlak göstermeye çalıştığını göstermiştir.